Dog Sledding!

Kiedy planowałyśmy tę wyprawę cały czas nie mogłam w to uwierzyć - tak, naprawdę będę jechać psim zaprzęgiem. Teraz kiedy piszę tę notkę, siedząc w moim karlstadzkim pokoju, nadal nie mogę uwierzyć, że TAK, jechałam psim zaprzęgiem. 

W biurze Mikela dostałyśmy gustowne uniformy, żeby nie było nam zimno. Mając na sobie bieliznę termalną, polar, kurtkę, spodnie narciarskie i na to jeszcze ten unifom wszystkie czułyśmy się lekko sztywne. Ale za to było ciepło.

Mikel zawiózł nas na miejsce startu wyprawy. Przywitał nas widok dużej przyczepy i wystających z niej psich mordek. Na początku myślałyśmy, że to trochę niefajne, trzymać psy w tak małych pomieszczonkach, ale one wydawały się zadowolone (po wyprawie, same chętnie wskakiwały do swoich dziur)

Po przyczepieniu wszystkich psów do ich miejsc, byliśmy gotowi do drogi. Panowie zaprosili nas do zajęcia miejsc w takich o to saniach:

Bardzo wygodne, skóra renifera chroniła nas przed chłodem.

Ciekawa była sytuacja gdy Mikel krzyknął do psów, żeby skręciły w prawo, ale one stanęły i zaczęły się na niego patrzeć. Okazało się, że przyzwyczajone są do skrętu w lewo i za nic nie chciały udać się w kierunku sugerowanym przez ich pana. Wtedy Mikel powiedział mi, że mam  zsiąść z sań i walcząc ze śniegiem sięgającym mi do uda pobiec w prawo i tym samym pokazać psom gdzie mają pobiec.

ALE FUN!

Każda z nas dostała też szansę poprowadzenia sań razem z instruktorem. To piękne uczucie, tak sobie sunąć saniami po środku wspaniałego szwedzkiego lasu. Serio serio.

W połowie wyprawy zostałyśmy zaproszone na tradycyjną fikę (przerwa na kanapkę, ciastko, gerbatę lub kawę) do tipi Mikela. Gdy przygotowywał nasz poczęstunek miałyśmy sporo czasu na zabawę z bardzo radosnymi psami. Jeden był tak radosny, że ugryzł mnie kiedy chciałam od niego odejść. Możliwe, że overfun psów jest również nieoficjalną przyczyną otrzymywania grubych uniformów ;)